|
|
|
|
| |
Het was al laat in de avond toen de telefoon
ging. Vermoeid keek ze op van haar beeldscherm en staarde naar de
telefoon, die nog steeds over ging. Haar blik gleed op haar horloge. De
wijzers wezen 0:45 uur aan; ze zuchtte en vroeg zich af wie het in zijn
hoofd haalde om zo laat nog te bellen. De telefoon ging nogmaals over,
met haar linkerhand pakte ze de telefoonhoorn op en klemde deze tussen
haar schouders terwijl ze gespannen naar het beeldscherm keek. Ze was
bezig met het maken van een bedrijfspresentatie en ze vond het
vervelend om daarbij gestoord te worden. Terwijl ze met haar muis een
icoontje op het scherm aan klikte zei ze : "Met Carla", er klonk een
lichte irritatie door in haar stem. "Oh Carla, met Mike. Sorry dat ik
je zo laat nog bel maar er is iets heel ernstigs gebeurd!" Zijn stem
had iets dringends en maakte Carla meteen alert. Ze draaide haar bureau
stoel een kwart slag, zodat ze niet meer naar het computerscherm keek
en richtte vervolgens al haar aandacht op Mike. "Wat is er gebeurd
Mike. Je maakt me zenuwachtig". Mike reageerde niet direct maar een
paar tellen later zei hij "Jim is vermoord!" Er klonk een snik in zijn
stem. "Mijn god", zei Carla. "Dat is vreselijk. Gecondoleerd". Mike
snikte aan de andere kant van de lijn. Hij en Jim waren hele goede vrienden. Meer dan dat, ze
hielden
van elkaar. Alleen Carla was op de hoogte van hun relatie samen. Zowel
Mike als Jim hielden hun homoseksualiteit verborgen, het waren beiden
muzikanten en moesten een "mannelijk" imago hoog houden voor hun
vrouwelijke fans. De cd verkoop zou flink stagneren als hun
homoseksualiteit bekend werd. "Wanneer is het gebeurd?", wilde Carla
weten. Mike
antwoordde niet direct en Carla drong niet meteen aan. Ze begreep dat hij het moeilijk had.
"In…
in de studio", bracht Mike tenslotte met moeite uit. "Waar ben je nu?",
wilde Carla weten. "Dan kom ik je opzoeken", voegde ze er snel aan toe.
"Ik ben nu ook in de studio. Mijn god. Carla al dat bloed…." "Rustig..
blijf kalm. Heb je de politie al gebeld?" "Nee.. Carla wat moet ik
doen. Ik weet het niet meer." "Rustig…", zei Carla terwijl ze
koortsachtig zat na te denken. "Ik zal de politie inlichten." "Nee, nog
niet. Nog niet doen Carla", zei Mike. "Waarom niet?", wilde Carla
weten. "Omdat…", Jim huilde weer. "Mijn god Carla, ik heb hem
vermoord!" Carla werd een moment stil. Kalm blijven, vooral kalm
blijven dacht ze bij zichzelf. "Ik heb hem vermoord Carla, ik had hem
gezien met een andere jongen, ze kusten elkaar.
Ik had het
gezien!!!" Zijn stem klonk nu heel erg hysterisch. Carla woelde even
met haar vingers door haar haren voordat ze weer sprak. "Rustig Mike,
rustig. Doe vooral verder niks en blijf overal van af. Ik kom er zo
snel mogelijk aan", zei ze tenslotte resoluut. Ze wachtte niet op de
reactie van Mike maar verbrak de verbinding. Ze keek weer even naar
haar beeldscherm. "Mike, wat heb je nou toch weer voor doms gedaan",
zuchtte ze terwijl ze haar presentatie op de harde schijf van de
computer opsloeg en de pc uit deed. Daarna gleed haar hand naar het
ladekastje van haar bureau en haalde een revolver te voorschijn.
Mike
had nog steeds de hoorn vast terwijl Carla de verbinding had verbroken.
Hij staarde met tranen in de ogen naar het lichaam van Jim. De schaar
stak nog steeds diep in diens nek, alleen borrelde er nu geen bloed
meer uit de wond. Mike liet de hoorn uit zijn hand glijden en liep naar
Jim toe terwijl hij zichzelf vervloekte. In een vlaag van woede en
verstandsverbijstering had hij wild met de schaar op Jim gestoken,
nadat Jim hem had uitgelachen. "Ja, uitgelachen", zei hij somber. "Dat
had je gedaan" Terwijl de tranen over zijn wangen vloeiden haalde Mike
in gedachten weer de herinneringen op van de afgelopen paar uren. Het
was nog vroeg in de avond toen de twee vrienden de studio betraden om
een nieuw nummer op te nemen voor hun nieuwe cd die begin maart in de
schappen van de winkels moest liggen. Ze waren net begonnen met zingen,
de muziek speelde al en Mike en Jim begonnen gezamenlijk hun tekst te
zingen, die ze eerder op de avond al heel wat keren hadden geoefend.
Mike begon iedere keer opnieuw in de verkeerde maat te zingen, waar Jim
zich mateloos aan ergerde. "Mike, wat bezield jou?", wilde hij weten.
"Je weet toch dat het Love , Love, Love moet zijn in een 4 kwartsmaat.
Je zingt hem dan weer te snel, dan weer te langzaam, dan weer te vroeg
en dan weer te laat" Mike knikte alleen maar, en schreeuwde vervolgens
"Love, love, love!!! Jij weet verdomme niet eens wat liefde is",
daarbij stroomden wat tranen over zijn wangen. "Hoe bedoel je man?",
vroeg Jim. "Precies zoals ik het zeg. Ik heb je wel met die andere
jongen gezien, klootzak." Nu begon Jim hardop te lachen. Op dat moment
knapte er iets in Mike, ja dat moest het geweest zijn besloot hij en
dacht weer aan de klap die hij aan Jim had gegeven toen hij hem stond
uit te lachen. "Au, dat doet pijn idioot", zei Jim terwijl hij zijn
hand voor zijn neus hield, er druppelde wat bloed tussen zijn vingers
door op de grond. "Dat zal je leren", zei Mike. "Mij met een andere
jongen te bedriegen". Woede maakte zich nog meer meester van hem. "Je
kuste hem, verdomme". Met die woorden gaf Mike een trap aan Jim. Op een
tafel stond een schaar. Mike greep ernaar en stak deze tussen de ogen
van Jim, bloed stroomde als een rode rivier langs de zijkanten van de
schaar. Jim gilde het uit van de pijn. Mike trok met een van woede
vertrokken gezicht de schaar uit de wond en stak nogmaals toe. Een hand
greep hem daarna van achteren, het was William, de producer en
geluidstechnicus, die hem probeerde tegen te
houden. Mike zijn woede
had hem echter meer kracht gegeven en hij slingerde William met een
harde smak tegen de grond. Hij trapte daarna met al zijn kracht op de
keel van William, je hoorde een harde knak. William greep naar zijn
hals terwijl hij een raar gorgelend geluid maakte, er stroomde bloed
uit zijn mondhoeken naar buiten. Een moment later sloot William zijn
ogen. Voorgoed! Nu was Jim helemaal overgeleverd aan de woede van Mike,
die driftig met de schaar op hem zat in te steken. De studio vloer was
helemaal rood en glibberig geworden van het bloed dat er lag. Na een
tijdje was de woede gezakt en huilde Mike als een klein kind bij het
lichaam van zijn vriend. Paniek maakte zich daarna van hem meester en
had vervolgens zijn zusje gebeld. Ze kon ieder moment hier zijn,
begreep hij. Hij stond op van de grond en ging op een stoel bij het
mengpaneel zitten, terwijl de tranen zich weer van hem meester begon te
maken.
Carla sloot de deur van haar appartement en haastte zich naar de lift. Het wachten leek wel een
eeuwigheid
te duren maar tenslotte kwam hij eraan. Haar buurman stapte uit de lift
die haar lachend aan keek. Hij had een jonge vrouw bij zich en stonk
een beetje naar alcohol bemerkte ze. "Dag buurvrouw. Wilt u ook op en
neer in de lift?", vroeg hij vrolijk. De jonge vrouw lachte met hem
mee. Carla keek hen beide aan, besloot niks te zeggen en stapte in de
lift die stonk naar rook. Op de grond lag een blauw slipje en een
gebruikte condoom. Carla wilde deze naar hen toe gooien, maar de
liftdeur sloot zich al voor haar ogen, om een verdieping lager weer
open te gaan. Een onguur type stapte de lift in, hij stonk naar urine
en keek met zijn ongeschoren kop naar haar. Carla voelde zich erg
ongemakkelijk en kroop wat dichter tegen de wand van de lift. De
zwerver liet een harde boer en keek vervolgens naar het slipje en de
condoom die op de grond lagen. "Is dat van u mevrouw?", wilde hij
weten. Hij begon daarna aan zijn kruis te krabben en kwam wat dichter
naar haar toe. "Ga weg", zei Carla met een gil. De zwerver raakte
hierdoor opgewonden en bevochtigde zijn gebarsten lippen met zijn tong.
"Waarom mag ik geen verzetje hebben, wijfie. Ik wil alleen maar een
kusje" Carla gaf hem een stomp. Hij begon te lachen. "Ik kan de lift
stil zetten, weet je" zei hij. Carla voelde haar hart in haar keel
kloppen en trok toen haar revolver. De zwerver schrok en zei "Rustig
mevrouwtje, rustig. Het was maar een grapje" "Eruit", zei Carla met een
verbeten stem. "Eruit of ik schiet je overhoop". De zwerver struikelde
en sloeg met zijn rug tegen de wand van de lift. Carla sloot haar ogen
even, toen ze haar ogen open deed, zag ze geen spoor meer van de
zwerver, de liftdeur was open. Carla herademde even en drukte snel op
de knop van de lift, de deur sloot zich weer en de lift kwam zonder
verdere incidenten tot stilstand op de begane grond. Daarna begaf ze
zich naar de garage, stapte in de auto en reed weg.
"Verdomme,
waar blijft ze nou?", vroeg Mike hardop. "Rustig maar Mike, ze komt
heus wel". Mike schrok op bij het horen van zijn naam. Hij staarde in
het bloederige gezicht van Jim. Mike schrok en wilde weglopen. "Je kan
niet weglopen Mike. Nu niet", riep Jim hem na terwijl Mike weg rende,
hij struikelde over het uitgestoken been van William. Jim begon te
lachen en William, die inmiddels zijn ogen had open gedaan, lachte met
hem mee. "Nee, ga weg. Jullie zijn dood!" "Ha ha ha.. we kunnen niet
weg gaan en ja. We zijn dood. Idioot. Je hebt ons als een maniak
afgeslacht. Vooral mij", Jim klonk nu heel boos terwijl hij de schaar
uit zijn nek
trok. Hij gooide de schaar naar Mike. Mike verborg
angstig zijn gezicht tussen zijn handen. "Nee, ga weg. Ga weg",
jammerde hij. "Hoor je dat William. Hij wil dat we weg gaan." William
keek even naar Jim, knipoogde naar hem en boog zich toen over de
jammerende Mike heen. "Pech gehad, Mike", zei William met een hese
stem. Terwijl hij sprak stroomde er wat bloed uit zijn mond. Hij greep
met zijn handen de polsen van Mike en dwong hem te kijken. "Nee", gilde
Mike hysterisch terwijl hij in de dode ogen van William keek.
"Kiekeboe", zei Jim en lachte weer. "Jammer, Mike. Maar je zult ons
toch blijven zien. Tot aan je dood!!!" Dat laatste snauwde hij en zijn
woorden galmden nog een paar keer na door de microfoon van de studio.
"He Mike, ik heb nog een nieuwe song voor je." Zei Jim en liep naar de
microfoon. William nam plaats achter het mengpaneel terwijl Jim begon
te zingen "We’re gonna get you, we’re gonna get you!!!" De muziek uit
de luidsprekers kwam vervormd over. Mike hield
zijn handen voor de oren en begon hysterisch te gillen.
Carla stopte haar wagen voor de studio en sprong bijna uit de wagen. Ze haalde haar pasje te
voorschijn
terwijl ze naar de nachtwaker toeliep. "Loopt u maar door juffrouw
Richardson. De jongens zijn beneden in de studio." Ze knikte even met
haar hoofd en stapte in de lift. Terwijl de lift naar beneden ging,
voelde ze haar hart in haar keel bonken. Een beklemmend gevoel maakte
zich van haar meester, toen de liftdeur open ging. Carla hoorde een
gedempte gil, dat van achter de studio deur vandaan kwam. Ze rende er
naar toe, met haar revolver in de hand en bonkte op de deur. De deur
werd echter niet open gedaan. Opnieuw hoorde ze de gedempte gil
klinken. Ze zette daarop haar schouders tegen de deur en kreeg op deze
manier de deur open. In een oogopslag zag ze de lijken van Jim en
William op de grond liggen, allebei in een verkrampte houding, in een
plas opgedroogd bloed. Het derde lijk vond ze in de zangruimte, het was
het ontzielde lichaam van Mike, met een schaar in zijn hals geperst.
Uit de luidsprekers hoorde ze de hele tijd "We’re gonna get you",
klinken. Ze herkende de stem van Jim. |
| |
| |
|
| |
|
| |
|
|
